Vergeten te worden

Te laat…
de zee, de zee van
stille ogen, de laatste hemel
van een zeer ver doel, en
in de lijnen van verloren
handen een weinig magie.
Magie voor de eerste maal
ontmoet op een weg van lijn
en woord, magie gebaard in
nood en tot loutering opge-
klaard
Te laat…
alles is volbracht
en liefde van liefde tot jou.

I.

Licht van licht
van zijn, tot
ene grotere
volmaaktheid,
en het begrip
van ene vrouw,
TEKEN dat
Ik sedert al-
tijd ben, en
buiten het be-
sef van me-
zelf, tot ver-
gaanheid toe.

II.

Lichaam ge-
vild en aan
flarden ge-
scheurd, lang
is het tot
voedsel der
hongerigen
geweest,
OFFERANDE
van zich zelf,
vermenigvul-
digd… Nu
weet ik niet
meer in welk
lichaam ik
heb geleefd :
het is in je
lichaam dat
ik sterven zal.

III.

Je vlees pluk-
ken, het nut-
ten en je al-
leen laten. Je
zal je verlaten.
Je zal heel al-
leen zijn zon-
der je, en je
lichaam ach-
tervolgde je.
Je had het ge-
wogen maar
te ONEINDIG
bevonden.
Nog lichter zal
je worden
maar in je
mond zou je
vleklozer zijn.
Niemand zal
antwoorden.

IV.

Je zal altijd
jonger zijn
dan je, altijd
vloeibaarder
zijn dan je.
NIEMAND zal
er zich over
verwonderen,
want overal
zal ik je voor-
gegaan zijn.

V.

Tot je geko-
men… Ik zal je
dan verlaten
in de top van
je voeten. Je
zal er altijd
neergehurkt
blijven en de
rode hemel in
jou. Je bent
de tijd waa-
rin ik ver-
vervoegd zal wor-
den, ook het
teken van
een SCHA-
DUW tot jou.

VI.

Het late vuur
zal me achter-
volgen, het zal
tot de menigte
spreken. De
VERLATEN
muur zal zich
verplaatsen,
hij zal tot mij
komen, zal
tussen mij en
mijn lichaam
blijven dro-
men. Zo zal
hij blijven
zolang ik niet
zijn zal en zal.

VII.

Je profiel of je
mond, je pro-
fiel is onein-
dig om je
mond, het is
het landschap
waarop de do-
den zullen
sterven nadat
het vlees vie-
selik zal ge-
worden zijn.
Daar kan je
geen droom
zijn van dro-
men, ook zal
je niet le-
ven. Je zal
dan WENEN.

VIII.

Je zou blo-
den. Ik heb
het kristal
ontmoet en
nog zie ik je
bloed niet
stromen. En
je kroonde je
brood en ik
ontving je
glimlach.
Morgen zal je
doodgaan en
zal ik ook
glimlachen…
maar NOOIT
zal ik in je ge-
worden zijn.

IX.

Ik pluk tranen
in je mond, je
hebt ze in stil-
te vermoord :
nou ben je
slechts meer
de wind. Toch
zal je me
neerleggen in
je lijk, want ik
wil je even-
naaste wor-
den. Later,
later zal je
dan je EX-
TAZE verla-
ten… na je
oppervlakte
voor eeuwig
te hebben
begrensd,
begrensd.

X.

Je lichte li-
chaam is ont-
vlogen, ik
houd het
dicht in je
toeë ogen,
ogen die je
nimmer zal
verlaten. En
ogen slapen
in zee, en
handen varen
op zee. Je kan
de zee vers-
maden. Han-
den raken je
schouders en
weten waar
je DOOD
beginnen
mag, en dan
ook waar ze
sterven zal…

Advertenties
%d bloggers liken dit: