Vergeten te worden

Te laat…
de zee, de zee van stille ogen, de laatste hemel van een zeer ver doel, en in de
lijnen van verloren handen een weinig magie. Magie voor de eerste maal ontmoet
op een weg van lijn en woord, magie gebaard in nood en tot loutering opgeklaard.
Te laat…
alles is volbracht, en liefde van liefde tot jou.

I.

Licht van licht van zijn, tot ene grotere volmaaktheid, en begrip van een vrouw,
teken dat ik sedert altijd ben, en buiten het besef van mezelf, tot vergaanheid
toe.

II.

Lichaam gevild en aan flarden gescheurd, lang is het tot voedsel der hongerigen
geweest, offerande van zich zelf vermenigvuldigd… Nu weet ik niet meer
in welk lichaam ik heb geleefd : het is in je lichaam dat ik sterven zal.

III.

Je vlees plukken, het nutten en je alleen laten. Je zal je verlaten. Je zal heel alleen
zijn zonder je, en je lichaam achtervolgde je. Je had het gewogen maar te onein-
dig bevonden. Nog lichter zal je worden maar in je mond zou je vleklozer zijn.
Niemand zal antwoorden.

IV

Je zal altijd jonger zijn dan je, altijd vloeibaarder zijn dan je. Niemand zal er
zich over verwonderen, want overal zal ik je voorgegaan zijn.

V

Tot je gekomen… ik zal je dan verlaten in de top van je voeten. Je zal er altijd
neergehurkt blijven en de rode hemel in jou. Je bent de tijd waarin ik vervoegd
zal worden, ook het teken van een schaduw tot jou.

VI

Het late vuur zal me achtervolgen, het zal lot de menigte spreken. De VER-
laten muur zal zich verplaatsen, hij zal tot mij komen, Zal tussen mij en mijn
lichaam blijven dromen. Zo zal hij blijven zolang ik niet zijn zal en zal.

VII

Je profiel of je mond, je profiel is oneindig om je mond, het is het landschap
waarop de doden zullen sterven nadat het vlees vleselijk zal geworden zijn. Daar
kan je geen droom zijn van dromen, ook zal je niet leven. Je zal dan wenen.

VIII

Je zou bloeden, ik heb het kristal ontmoet en nog zie ik je bloed niet stromen.
En je kroonde je brood en ik ontving je glimlach. Morgen zal je doodgaan en
zal ik ook glimlachen… maar nooit zal ik in je geworden zijn.

IX

Ik pluk tranen in je mond, je hebt ze in stilte vermoord ; nou ben je slechts meer
de wind. Toch zal je me neerleggen, in je lijk, want ik wil je evennaaste worden.
Later, later zal je dan je extaze verlaten… na je oppervlakte voor eeuwig te
hebben begrensd, begrensd.

X

Je lichte lichaam is ontvlogen, ik houd het dicht in je toeë ogen, ogen die je
nimmer zal verlaten. En ogen slapen in zee, en handen varen op zee. Je kan de
zee versmaden. Handen raken je schouders en weten waar je dood beginnen
mag, en dan ook waar ze sterven zal …

Marc. Eemans

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: